Na peryferiach stanu Nowy Jork...

Nigdy nie wychodzę z domu bez przynajmniej jednej butelki z wodą. W większości miejsc publicznych w Stanach są fontanny z wodą pitną, z których można pić bezpośrednio lub napełnić butelkę. We wszystkich restauracjach woda podawana jest za darmo. Piję dużo wody i często, jest moim głównym napojem i nieodłączną częścią mego dorosłego życia. Tylko dorosłego.

W czasach mojego dzieciństwa, nie licząc zawsze popularnej mineralnej wody gazowanej, woda w ogóle nie była napojem samym w sobie. Nie znałam NIKOGO kto piłby samą wodę. Wychowałam się na piciu mleka, kakao, kompotu, herbaty, kawy inki, ewentualnie wody z sokiem, a w późniejszych latach kawy. W domu była mineralna woda gazowana, ale jej nieznosiłam. Oranżada była sporadyczną radością kupowaną w szkolnym sklepiku do wypicia "na miejscu." Do szkoły zabierało się drugie śniadanie, ale najczęściej bez żadnego napoju. Teraz w ogóle nie potrafię sobie wyobrazić jak potrafiłam funkcjonować pijąc tak małą ilość płynów. Coca-cola była rzadkością i ósmym cudem świata.

Po 1989 zaczęły królować napoje gazowane, w coraz większej ilości domów na stałe zaistniały półtoralitrowe butelki Coli czy Fanty. Rynek zalały też wszelkiej maści soki. Potem nadszedł trend wody. Kupowało się zgrzewki gazowanej lub niegazowanej wody mineralnej, bo wszystkie media trąbiły, jakie to zdrowe. Dopiero wtedy woda naprawdę zaistniała na polskich stołach. Miałam 19 lat kiedy po raz pierwszy, za radą mojej kosmetyczki, zaczęłam pić wodę. Szczerze wtedy wody nie znosiłam i praktycznie zmuszałam się do jej picia. Teraz nie wyobrażam sobie życia jedynie na kompotach i herbacie.

Powyższe spostrzeżenia są subiektywne i niekoniecznie odzwierciedlają prawdziwy stan tamtych lat. Proszę podzielcie się swoimi doświadczeniami: co piliście w czasach Waszego dzieciństwa, co pijacie jako dorośli, co podajecie do picia Waszym dzieciom? Jak było/jest w Polsce, a jak na obczyźnie?