Na peryferiach stanu Nowy Jork...

Otoczna technologią ze wszystkich stron, niezauważalnie stałam się radioodbiornikiem. Słyszę, czytam, wchłaniam, analizuję, współczuję, cieszę się, przeżywam razem z innymi –  w samotności, bez odzewu.  Jestem jak jednokierunkowa autostrada, wszyscy do mnie przyjeżdżają, tylko ja nigdzie nie jadę. Pójdę na skróty i winą obarczę smartphona.

Kiedy smartphona nie miałam, siadałam do komputera kiedy miałam czas. Przeczytałam, odpisałam, skomentowałam. Początkowo myślałam, że smartphone ułatwi mi komunikację: przecież wszystkie maile i wpisy blogowe dostaję tu i teraz, wiem natychmiast, nie muszę czekać. Wyszło inaczej. Dostaję, czytam, uśmiecham się do siebie, planuję – naprawdę! – planuję odpisać czy skomentować. Zanim dotrę do domu już nie pamiętam, nie mam czasu, czasem nawet nie odpalam komputera. Moje życie zubożało proporcjonalnie do wzrostu rachunku za telefon. „Mądrzejszy” telefon, wyższy rachunek i gorsza jakość komunikacji. Myślę, że czas powrócić do dumbphona, zjechać z jednokierunkowej autostrady i zacząć kontrolować ruch na dwupasmówce.