Na peryferiach stanu Nowy Jork...

Odkąd przeszłam na wegetarianizm, temat konwenansów towarzyskich w kontekście bycia gościem i przyjmowania gości zaczął mnie frapować. Sfera zróżnicowanych kulturowo diet jest dla mnie nowa i poruszam się w niej po omacku.

Podczas moich lat w Polsce rzadko spotykało się kogoś o odmiennych nawykach żywieniowych. Słowo "dieta" odbierane było najczęściej jako dieta odchudzająca, a nie sposób żywienia. Szło się w gości i gospodyni podawała posiłek. Z grzeczności próbowało się wszystkiego, co było podane, gdyż słowo "nie" nie było akceptowane. Nie, dziękuję. A może jednak? Nie, naprawdę, więcej już nie mogę. Ale tylko odrobinkę, dla spróbowania. No dobrze. W "polskim kontekście," że tak pozwolę to sobie nazwać, niezjedzenie czegoś w gościach uznane byłoby raczej za afront. Podobnie jest z namawianiem do picia. Bardzo to było uwypuklone podczas moich wizyt w Polsce, kiedy mój amerykański mąż zdecydowanie nie chciał zjeść pewnych potraw i często wprawiał nasze gospodynie o złotych sercach w konsternację.

W Stanach większość imprez albo odbywa się w restauracjach, gdzie każdy zamawia sobie na co ma ochotę, lub w formie bufetu domowego. Nawet jeśli się siedzi przy stole, każdy nakłada sobie sam i gospodarz nie piluje każdego gościa, ani nie namawia każdego z osobna do spróbowania każdej potrawy. Jest to zupełnie inny styl i nawet jeśli się nie zje ani kęsa, można ujść z tym niezauważonym. Mimo wszystko, odrębny styl żywienia może wprowadzić w konsternację.

Kiedy goszczę u siebie, zawsze podaję coś mięsnego, ale przygotowuję też dużo różnych przekąsek wegetariańskich. Jeśli nie piję, mimo wszystko podaję alkohol, a jeśli goszczę byłego alkoholika, alkoholu nie podaję - nikomu. Jeśli goszczę kogoś, o kim wiem, że ma inne nawyki żywieniowe (alergię na orzechy, dieta bezglutenowa), zawsze staram się przygotować coś odpowiedniego. Kiedy idę do kogoś, a nie jest tu w zwyczaju przychodzić z pustymi rękami, najczęściej przynoszę wegetariańską przekąskę, gdyż nie oczekuję od gospodarzy, żeby podali jedzenie bezmięsne. Wtedy moja przekąska daje mi pewność, że przynajmniej będę miała co zjeść. Na imprezach gospodarze często nie mają pojęcia, że nie jem mięsa, a ja prawie zawsze znajdę sobie coś bezmięsnego do jedzenia i wychodzę obronną ręką. Sprawa zwykle wychodzi na jaw dopiero wtedy, kiedy widzę jakąś potrawę-niespodziankę i pytam o składniki. Wtedy następuje konsternacja ze strony gospodarzy. Zdarzyło się też, że gospodarze wiedzieli i gotowali coś specjalnie dla mnie, przez co czułam się niezręcznie. Zdarzyło się też, że gospodarze wiedzieli, a mimo to podali prawie wszystko z mięsem. Chociaż staram się być niezauważona i nie informuję innych o swojej bezmięsności, sporadycznie jest to problemem. Jeszcze inna sytuacja była w pracy, kiedy mieliśmy składkowe śniadanie z okazji przejścia na emeryturę jednej z koleżanek. Osoba odpowiedzialna za organizację zamówiła pizzę śniadaniową z mięsem, wiedząc doskonale, że ja mięsa nie jem.

Z jednej strony mój sposób żywienia to mój własny wybór i nie oczekuję od swojego otoczenia, żeby się dostosowało. Wyznaję zasadę dostosowania mniejszości do większości, czyli mnie do innych. Z drugiej strony jest wiele kultur o odmiennym systemie odżywiania o korzeniach religijnych, jak na przykład Żydzi. Zignorowanie ich koszerności "bo akurat są mniejszością" uważam za duże faux-pas. Kiedy się żyje w wielokulturowym skupisku należałoby znać podstawy żywienia innych kultur. Umiejętność dostosowania się do wyborów pewnych grup społecznych, czy nawet jednostek, jest miłą myślą. Czy więc powinno się uprzedzać gospodarzy, że się nie jada mięsa, czy milczeć? Jakie jest najlepsze wyjście z takiej sytuacji?