Na peryferiach stanu Nowy Jork...

Ja z tych nietekstujących, ale w obliczu narodzin pewnego młodego człowieka w Irlandii, SMS-y okazały się najlepszą formą komunikacji. Jak przy pierwszych wieściach o przebiegu porodu odebrałam SMS-a o 5-tej nad ranem, odpisałam bratu w ślimaczym tempie kląc siarczyście do męża, że tyle lat przeżyłam bez, a teraz jakiś dzieciak uczy mnie pisać SMS-y jednym palcem w ciemnicy o nieludzkiej godzinie w sobotni poranek.

Dziś wysłałam bratu swoje ostatnie przemyślenia. Wyglądało to tak:

Ja: Usteczka ma  .

On: ? Ja tez mam;-)

Ja: &^$#@ z tymi smsami. Mialo byc 'usteczka ma olgi'.

On: Hehe:-) cwicz kciuk. Uszy za to nasze. Oldze sie dzis wydaje, ze jest najbardziej podobny do Ciebie:-).

Bo oczywiście ja tak zacięcie szukałam jak ustawić na wielkie litery, żeby napisać "Olga", że mi się niechący wysłało w połowie.