Na peryferiach stanu Nowy Jork...

Ostatnio lubuję się w piciu wszelakiej maści herbaty kupowanej luzem na wagę. Pijam herbatę białą, zieloną, oolong, mate, rooibos oraz wszelkie mieszanki herbaciano-ziołowe. Do tego celu mam specjalne naczynie firmy Teavana zwane Tea Rhapsody Glass Tea Tumbler. Jest to elegancki słoik-szklanka z wieczkiem, o podwójnych szklanych ścianach oraz z sitkiem, które zatrzymuje fusy. Można więc delektować się sypaną herbatą bezpośrednio z naczynia bez konieczności plucia liśmi na prawo i lewo.

Dzisiaj niechcący popełniłam groźną niedyskrecję. Otóż w weekend mieliśmy w domu świąteczną imprezę kajakową i ktoś przyniósł butelkę whisky Jack Daniel's. Nigdy nie lubiłam whisky, ale zawsze bardzo mnie fascynowało, bo wydawało mi się charakterne i z klasą. No więc wczoraj wieczorem zalałam dwie kostki lodu w kryształowej szklance odrobinką Jacka Danielsa celem spróbowania i zasiadłam na kanapie. Jeden łyk wykrzywił mi mordę jak mało co i stwierdziłam, że tego się pić nie da. Akurat miałam zrobioną herbatę, więc zawartość szklanki dolałam do herbaty. Pijalne to było całkiem całkiem, nawet dobre, rozgrzewające. Dziś rano, niewiele myśląc, zabrałam swój piękny kubek herbaciany z fusami z odzysku (herbaty sypane nadają się do dwukrotnego a czasem trzykrotnego zalania) do pracy i po przyjściu zaparzyłam sobie herbatki. Po wypiciu mniej więcej połowy zrobiło mi się dziwnie ciepło, po czym złapałam się ze zgrozą za głowę.