Na peryferiach stanu Nowy Jork...

Dwa tygodnie temu zadzwoniłam do swojego lekarza rodzinnego celem umówienia wizyty na szczepienie przeciw grypie. Tej zwykłej grypie, nie świńskiej. Poinformowano mnie uprzejmie, że szczepionka im się skończyła (tak, wszędzie trąbią, że są braki), ale zadzwonią do mnie jak tylko będzie dostępna.

Zadzwonili wczoraj i zostałam umówiona na dzisiejszy poranek. Pojawiłam się więc u lekarza, odczekałam odrobinę, po czym pielęgniarka zaprowadziła mnie do małego pokoiku zwanego exam room. Popatrzyła w moją kartę, poparzyła na mnie i pyta:

- Czy pani ma astmę?

- Nie, nie mam.

- Jest pani zdrową 32-latką?

- M-hm. (I taką właśnie chciałabym pozostać.)

- To się pani szczepionka nie należy. Mamy ich mało i są zarezerwowane dla osób w grupie ryzyka.

No mało mnie szlag nie trafił. Spytałam, po co więc do mnie dzwonili. Wytłumaczyłam, że od ponad dwóch tygodni byłam na liście i wczoraj dostałam telefon, że mam przyjść.

- Aaa, na liście pani była. Ja panią bardzo, bardzo przepraszam.

Szczepionkę dostałam, a pielęgniarka mi wytłumaczyła, że żebym ja tak dzisiaj prosto z ulicy sobie weszła, a równocześnie wszedłby 76-letni pan z astmą, to wtedy pan by dostał, a ja nie. No ale skoro na liście byłam...

Jakie to są w ogóle kryteria? Ludzie nie w grupie ryzyka i nie z listy nie dostają, a ludzie nie w grupie ryzyka a z listy dostają? A jakby ten staruszek wszedł 15 minut po mnie, to by tej szczepionki nie dostał? Teraz, zamiast się cieszyć, że dostałam szczepionkę, czuję się jak padalec, który ją ukradł chorym staruszkom.