Na peryferiach stanu Nowy Jork...

Film „Revolutionary Road” zaskoczył mnie swoim geniuszem: prostotą uwypuklenia rozczarowania, jakie często towarzyszy początkom dorosłego życia. Myślę, że każdy może się odnieść do któregokolwiek z elementów filmu jak praca, małżeństwo, czy kontakty międzyludzkie. Myślę, że w pewnym sensie dorosłe życie to pułapka monotonności.

Całe swoje życie od wczesnych lat szkolnych po studia tyrałam na swoją przyszłość. Zabieganie o oceny, o dobrze zdane egzaminy, o dostanie się na taki czy inny kierunek, do takiej czy innej uczelni. Wszystko to było maratonem po pracę, ba, może nawet karierę. Cele nie były jasno sprecyzowane poza tym, że chciałam, żeby móc na siebie zarobić i zawsze mieć na podstawowe potrzeby i może trochę więcej. Niezbyt wygórowane. Maraton po samodzielność i samoistnienie.

Mam wyuczone dwa zawody: w Polsce – nauczycielka angielskiego, w Stanach – informatyk. W Polsce w zawodzie pracowałam tylko rok, potem wyjechałam do Stanów. W Stanach mogłam zacząć od zera i szukałam zawodu uniwersalnego, gdyż nie byłam pewna w jakim kraju przyjdzie mi się osiedlić. Skończyłam dwie szkoły w wybranym kierunku, na amerykańskich uczelniach, z wyróżnieniami. Szczytem mojego sukcesu był tutejszy magister z kolorowymi szalami i medalem zdobiącymi moją czarną togę. Trzy miesiące przed zakończeniem szkoły dostałam dobrą ofertę pracy w renomowanej firmie. Telefon z ofertą zadzwonił jak stałam zmarznięta w połowie lutego czekając na autobus. Byłam pijana ze szczęścia. Ta oferta była uwieńczeniem moich wieloletnich starań. Była metą mojego maratonu. I was living the dream.

Po skończeniu szkoły rozpoczęłam pracę w nowym zawodzie. Miałam prawie godzinę dojazdu w jedną stronę, 8 godzin pracy i godzinną przerwę na lunch. Z życia studenckiego i półetatowej asystentury przerzuciłam się na cały etat i chodziłam jak zombie. Po 11 godzinach siedzenia na tyłku (zanim przyszło mi do głowy chodzić na lunchowe spacery) wracałam do domu prawie nieprzytomna ze zmęczenia. Po obiedzie siadałam na kanapie przed telewizorem, a potem szłam spać. I rano od nowa. W środku lata szłam z biura do samochodu i nagle stwierdziłam, że ostatnio nawet nie wiem jaka jest pogoda. I wtedy do mnie dotarło: „So this is it???” Ten kierat z 10 dniami wakacji rocznie był uwieńczeniem moich dwudziestoparoletnich zabiegów? To po to tyrałam całe swoje życie, żeby teraz chodzić jak automat i pracować, pracować, pracować i starzeć się bez oglądania czterech pór roku? Poczułam się rozczarowana. Jakby mnie ktoś ograbił ze wszystkich złudzeń i nadziei.

Dostosowanie się zajęło mi ponad trzy miesiące, w trakcie których byłam fizycznie wykończona i przytyłam. A potem wzięłam się w garść. Schudłam, zaczęłam lepiej organizować czas i czerpać satysfakcję z pracy, choć odkryłam, że niestety nie jest moją pasją. To wtedy zaczęłam się interesować zdrowym żywieniem, a później kajakarstwem. Przyszedł czas na Revolutionary Road, czyli na własny dom z American Dream. My akurat o tym marzyliśmy i nasz własny kąt był i jest dla nas oazą, a nie kotwicą czy barierą. Jestem szczęśliwa i cieszę się tym co mam, choć czasem mi żal... beztroski, wakacji i wolnego czasu, które są przywilejem tylko dzieci. Ale przecież ucieczka do Paryża tego nie zmieni.