Na peryferiach stanu Nowy Jork...

To już mój piąty tydzień zamawiania warzyw i owoców prosto z farmy. Jest to doświadczenie diametralnie różne od wybierania taśmowo produkowanych i identycznie wyglądających warzyw w supermarkecie. W supermarkecie wiadomo czego oczekiwać. Z farmy jak się okazuje – niekoniecznie.

Moje ogólne doświadczenia są bardzo pozytywne. Tygodniowy rachunek za jedzenie zmniejszył się znacznie, a zjadane przeze mnie warzywa są sezonowe, uprawiane lokalnie oraz wyjątkowo smaczne, soczyste i pachnące. Bardzo jestem zadowolona. Ponieważ zamawiam przez internet, nie zawsze widzę co kupuję, gdyż zdjęcia nie są dokładnym odzwierciedleniem produktu jaki otrzymuję, albo ich nie ma wcale. To prowadzi do komicznych sytuacji.

Rozmiar. W supermarkecie wybieram małe produkty na moją dwuosobową rodzinę. Farma ostatnio dostarczyła mi tak wielką głowę kapusty, że ledwo zmieściła mi się w lodówce. To samo z porami. Zamówiłam tylko trzy, ale były ogromne. Z kolei pomidory były tak maciupkie (taka odmiana), że mi zabrakło. Do tego całe pęki ziół, których nie jesteśmy w stanie przejeść. Rozmiar bywa nieprzewidywalny i to często rzutuje na to, co akurat gotuję na obiad.

Wygląd. Moje warzywa często dostarczane są z całą nacią i korzeniem, przez co ledwie są rozpoznawalnie w porównaniu z ich oczyszczonymi odpowiednikami w supermarkecie. Nierzadko zajmują masę miejsca w lodówce.

Odmiana. Ostatnio zamówiłam szpinak nowozelandzki, który okazał się zupełnie inny i w wyglądzie i w smaku od znanego mi szpinaku, o czym nie wiedziałam. Liście miał grube i trochę włochate, a w smaku nie przypadł mi do gustu. Podobnie było z bazylią cytrynową. Krzaczek zupełnie do zwykłej bazylii nie podobny, a i w smaku inny. No i koper. Taki, jaki pamiętam z Polski, cała łodyga i góra. A mi się marzyła sama natka, miękkie listki. Myślałam, że szpinak to szpinak, bazylia to bazylia, a koper to koper. Takie, jak w supermarkecie. Tymczasem odmian jest wiele, więc bądź tu mądry.

Myląca nazwa. Pierwsze zaskoczenie było z liśćmi mlecza, kiedy nagle odkryłam, że nie są żadną tam cudowną odmianą sałaty, a li i jedynie liśćmi mlecza. Ale nic nie przebije mojego ostatniego zamówienia na karczochy. Pisało, że to karczochy jerozolimskie. Zdjęcie było niewyraźnie. Zamówiłam. Kiedy zamówienie dotarło, zamiast karczochów otrzymałam bulwy przypominające skrzyżowanie małego ziemniaka z imbirem. Ani z Jerozolimą, ani z karczochem nie miało to-to niczego wspólnego. Był to słonecznik bulwiasty (ang. Jerusalem artichoke) znany też jako topinambur lub bulwa. Nadaje się do spożycia zarówno na surowo jak i gotowany, wystarczy umyć, obierać nie trzeba. Zawiera inulinę. Po ugotowaniu smakowo nie przypadł mi specjalnie do gustu, natomiast na surowo w sałatce jak najbardziej. W konsystencji przypomnina rzodkiew, a w smaku water chestnut - jak ktoś zna polskie tłumaczenie, to poproszę.

Ciekawe jakie jeszcze czekają mnie niespodzianki...