Na peryferiach stanu Nowy Jork...

Przeklejalam z Worda. Wynik sredni, ponizej moich oczekiwan. Cholera no.

ja 27 czyli 67.5% Ach jo....

Mnie mój wynik nie rozczarował, no i Państwa zapewne też nie zdziwiłby. W końcu to ja, Alicja, a więc musi być, jak jest.
Czytam książek polskich sporo, a oprócz tego codziennie w myślach dziękuję pani nauczycielce polskiego z podstawówki, że była tak ostra, jak była. I rodzicom, i dziadkom też. A wszystkim tym osobom to podziękowałam osobiście już kilka razy.
U mnie w klasie w pewnym momencie było na polskim dyktando codziennie. A że polski był codziennie, to i dyktando też. Nie jestem polonistką, ale moją emigracyjną ambicją jest mówienie i czytanie po polsku na poziomie wyższym niż nawet rodacy w Ojczyźnie. Pozdrawiam.

Hjuston: ja pierdzielę! To takie proste? A ja cały ten czas WSZYSTKIE swoje wpisy pisałam w specjalnie do tego zaprogramowanym na shortcuty i symbole Wordzie i wklejałam... Jessssu. Nic to, lepiej późno niż wcale, dzięki! Teraz będę się musiała przyzwyczaić.

Test moim zdaniem był zbyt wyszukany jak na mowę potoczną, więc specjalnie niskimi wynikami bym się nie przejmowała.

Alicja: gratuluję. Z ciekawości spytam jakie środki stosujesz w przekazaniu mowy swoim dzieciom? Czy panujesz również uczyć je pisać?

Mowa potoczna wcale nie musi być niepoprawna. Wydaje mi się, że jest wręcz odwrotnie - polskie teksty formalne i prasowe aż roją się od błędów logicznych i stylistycznych.
Co do ortografii to nie do końca rozumiem fiksację co poniektórych Polaków na tym punkcie. W końcu język się zmienia i reguły ortografii również. Jeśli macie wątpliwości to zerknijcie do jakiejkolwiek książki polskiej wydanej przed wojną albo wcześniej. Nigdy nie miałem problemu z dyktandami, też mieliśmy ich w szkole sporo, ale nie do końca rozumiem ich sens. Ktoś kto ma ciekawy styl i dobre pióro przez sporą częśc polonistów będzie lekceważony tylko dlatego, że nie potrafi opanować dżungli reguł polskiej ortografii, za to ktoś kto pisze bezbłędnie dostanie dobre oceny, choć polotu w jego pisaniu tyle co kot napłakał. Dlatego podchodzę do tego typu testów i ogólnie do tak lubianych w Europie "norm" z dystansem.
Alicja pisze, że polska gramatyka jest logiczna. Śmiem twierdzić, że wręcz przeciwnie. To wyjątki a nie reguły są jej podstawą i dlatego tak piekielnie trudno jest się polskiego nauczyć obcokrajowcom. Nie twierdzę, że się nie da, ale jest to bardzo trudne. Skoro większość Polaków wykłada się na fleksji i składni i fonetyce to jak mają się tego nauczyć ludzie, którzy nie potrafią zrozumieć o co u licha chodzi z tymi rodzajami, końcówkami i tak dalej. Trzy rodzaje w liczbie pojedyńczej ale tylko dwa w mnogiej, monstrualna ilość grup deklinacyjnych (łatwiej mówić o wyjątkach niż regułach), makabryczne koniugacje (proszę sobie odmienić przez czasy, tryby i osoby takie miłe czasowniki jak żąć, zmagać, mleć itp.) i formy pochodne tego samego czasownika... Do tego duża dowolność szyku i formy pochodne czasowników (pisać, wpisać, przepisać, rozpisać, zapisać, odpisać, wypisać, spisać, napisać, dopisać, podpisać...) i tak dalej i tak dalej.

Miało być: TEST był niepraktyczny...

Aneta, mój komentarz był raczej do tego co napisała Alicja. Zgadzam się z Tobą, że poprzeczka była ustawiona wysoko, ale tak jak napisałem, wcale nie uważam, że to ma jakiś sens poza zabawą. Poza tym nie zgadzam się z "jedynie słuszną" odmianą polszczyzny. W końcu na Śląsku ludzie wychodzą "na dwór", w Małopolsce i na Śląsku Cieszyńskim "na pole" a jeszcze gdzie indziej "na podwórze". Tak samo w okolicach Krakowa ludzie mówią "pora" (warzywo) a nie "por", na Śląsku w wielu miejscach jest "ta wafelka" a nie ten wafelek i tak dalej. Nie wydaje mi się, żeby jedna wersja była lepsza od innych.

Alicja: Trzeba to samemu rozumieć, żeby logicznie móc uczyć.

Sęk w tym, że native speakers jakiegokolwiek języka nie operuje świadomie tymże na poziomie gramatycznym. Innymi słowy, mówiąc nie zastanawiamy się dlaczego używamy tej formy a nie innej.
Skoro polska gramatyka jest taka prosta to bardzo proszę o proste wyłożenie deklinacji. Ot takie dla kogoś kto polskiego nie zna. Jeszcze nie spotkałem takiego podręcznika do polskiej gramatyki, który by miał coś takiego...

Resvaria, zgadzam sie z Toba. Probowalam wytlumaczyc mezowi odmiane przez przypadki w jakis logiczny sposob, ale jest to naprawde trudne zadanie. Polska gramatyka jest koszmarnie trudna dla cudzoziemca, zwlaszcza z kregu anglojezycznego, w ktorym nie ma odmiany rzeczownikow i przymiotnikow przez przypadki i rodzaje. Sama nie zdawalam sobie sprawy, jak skomplikowanym jezykiem jest polski, dopoki nie zaczelam uczyc meza.

Oczywiście trzeba rozumieć samemu, żeby logicznie uczyć. Stąd wspomniałam o masie polskich gramatyk i o moim zaglądaniu do nich. Oczywiście, native speakers mówią językiem nie uczonym formalnie, a raczej sami formułują reguły podświadomie (stąd częste typowe błędy dziecięce, nie reagujące na poprawy).
Proszę pamiętać, że ja uczyłam swoje dzieci gramatyki od początku ich życia, uczyłam pisania równolegle z ich angielskim pisaniem, mniej więcej godzinę dziennie, chociaż na początku mniej.

Kiedy uczyłam już z pisaniem, a może i trochę wcześniej, wyłożyłam co to jest rzeczownik i chyba z miesiąc bawiliśmy się w identifikację takowych. W zabawach oczywiście. Wtedy uwrażliwiałam dzieci na końcówki. Od tego należy zacząć, moim zdaniem. Jednocześnie uświadamiałam rodzaj. A więc "myszka, biedronka, małpa, mama, tablica. To wszystko bez formalizowania tabel polskich deklinacji, ale sama wiedziałam, że muszę "przerobić" wszystkie grupy deklinacyjne, bez dawania im numerów, ale porównania (no to biedronka to tak jak myszka). Nauczyłam pytań przypadkowych - i to ułatwiło sprawę. Jeżeli dobrze pamiętam, to grup deklinacyjnych jest 17 albo 18. Dzieciom grupowałam więc deklinacje wedle tego co już znały. Na przykład lala odmienia się tak sala, ale już nie tak samo jak mama. I tak kierowałam, tylko sama musiałam pamiętać kluczowe przykłady. W teorii dla dorosłych to robi się rozpiskę końcówek, oraz tzw. tematów. Czyli wniosek, że NIE wszystkie słowa, które kończą się na -a odmieniają się tak samo. Łąka odmienia się inaczej niż ulica i sedno jest w temacie. W łące, temat kończy się na "k", a w ulicy na "c" i wedle tego postępuje odmiana. Czyli dla samej odmany żeńskich rzeczowników (z wyjątkami, które na razie pomijamy takimi jak), musimy nauczyć się kluczowych chyba z 5 lub 6 słów i potem KAŻDY polski rzeczownik żeński da się odmienić wedle jednej z tych odmian. I potem dorosłemu można mówić, że ten rzeczownik jest wedle grupy 1, gdzie reguły właściwie naprawdę stosują się.

Moja kolejność w nauce deklinacji była bodajże rezpoznanie rzeczowników, rozpoznanie rodzaju, no a potem ćwiczenie grupy, do jakiej dany rzeczownik należy. I w ciągu paru miesięcy widać naprawdę niezłe wyniki. Tylko trzeba się do tego przykładać, ale ja z kolei nie pamiętam, żeby to było trudne. Jak byłam w ciąży nr 1, to przestudiowałam polskie gramatyki, napisałam sobie swoją własną na ich podstawie na moje potrzeby. I wtedy, kiedy inne mamy szydełkują, to ja albo gotowałam, albo uczyłam się gramatyki na potrzeby dzieci. I jak dzieci podrosły, to wtedy już to miałam.

A poza tym to ja jestem bardzo niezorganizowana. Nie mam zrobionych albumów ze ślubu, chociaż zdjęć jest masa. Nie było na to czasu. Sama jednak sprzątam dom i mam
pracę która pozwala mi robić ją z domu w 90% i nie musiałam mieć niań ani pomocy, bo jak były momenty kryzysowe, to wtedy mąż pracował z domu. Nie mam TV, więc czas mi jakoś nie ucieka. Nie chodzę do gymu, ale za to głownie pechotą lub rowerem robię zakupy żywnościowe i to w dodatku codziennie. Nie jestem żadną tam super mamą, od skończenia studiów podyplomowych mam tę samą pracę cały czas, na początku gdzieś ciągle musiałam latać, ale odkąd dzieci są to już do pracy nie latam.

Z tą polską gramatyką to naprawdę jest logicznie i da się. Trzeba sobie wyklarować dla kogo ta nauka jest, w jakim celu, no i trzeba z dziećmi gadać. Nasze dzieci do 4 roku życia nie mówiły po angielsku, ale wtedy zaczęliśmy więcej łazić na lokalne spotkania i dzieci nauczyły się angielskiego samiutkie, zmotywowane najpewniej chęcia rozmowy z małymi tubylcami. Do ich angielskiego to nawet palca nie przyłożyliśmy, tylko obswerwowaliśmy. No i zaczęliśmy wypożyczać kasety video (tak!) dla nich, a potem DVDs. I tak życie ciągnie się dalej.

Ania:

1. Start -- Control Panel -- Regional and Language Options
2. Click on the "Languages" tab -- Details
3. Click the "Add" button
4. Wybierz Polish (Programmers) z listy
5. O oknie powinny sie pokazac dwa jezyki. Beda roznie okna z check box, gdzie zaznaczasz, czy chcesz ikonke na pasku i gdzie tam jeszcze. Zaznacz co Ci pasuje. Na pasku bedziesz mogla zmienic jezyk. Wtedy polskie znaki beda dzialac przy wcisnieciu klawisza "Alt."
6. Przetestuj: ąęćśćżźół

Bardzo ładnie działa. Rozpracowałam sama w międzyczasie, bo nie mogłam przestać o tym myśleć, ale dzięki za wyjaśnienie!

Dorosła osoba powinna sobie znaleźć dane polskie słowo w podręczniku gramatycznym. Nawet jak jest to trudne, jak zwykł mawiać mój śp. ojciec - co z tego? Dla chcącego nic trudnego. (Czy to przypadek, że to zdanie było w teście Anety:)). Polski należy do jednych z trudniejszych jezykow świata na pewno. Potrzebna jest chęć, cierpliwość i wytrwałość. Mój mąż mówi po polsku nieźle, ale nie tak dobrze jak dzieci, natomiast książki polskie spokojnie czyta i gazety też.

Pan ResVaria zapomniał chyba, że w polskim jest jeszcze rozróżnienie gramatycznie odnośnie rzeczy nieożywionych i ożywionych (kamienie pamiętały, a chłopcy pamiętali, a kamień i chłopiec to niby obydwa męskie rzeczowniki). Albo formacja vel morfologia zdrobnień. Bardzo mnie zawsze rozbawiał "król" i "królik", akurat "królik" może być użyty w pewnych kontekstach jako zdrobnienie "króla":)

W naszej pięknej mowie mamy prawdziwy i cenny skarb, dlatego cenię nasz język ogromnie.

Pozdrowienia gramatyczne dla wszystkich.
Alicja

Nieee, tylko nie o królikach... Przynajmniej nie przez jakiś czas...

"części zdania" oczywiście.

No tak, te polskie zdrobnienia naprawdę mnie drażnią. Na blogach emigracyjnych ich nie widać, ale rodacy to przecież mają jakiegoś bzika na ich punkcie. To jest chyba mój pet peeve numer 1 w Polsce, te zdrobnienia. Z ładnych wyrażeń zrobił się okropny nawyk, zdecydowanie tego za dużo i w złych miejscach (bo to się panoszy wszędzie). U mnie w rodzinie, jak mi kaźą przynieść komuś talerzyk, to nawet jak wiem, że mają normalny talerz na myśli, to przynosze mały (""no bo powiedziałaś "talerzyk' do diaska!"). No ale z latami już się uczą i trudno mi się z nimi przekomarzać na tym punkcie.

No a z tymi królikami, to też sprawa. Akurat na tym blogu to ostatnio smętne wiadomości królewskie :)

Pozdrawiam.

a ja nasze polskie zdrobnienia bardzo lubie