Na peryferiach stanu Nowy Jork...

Być może zauważyliście, że ostatnio jestem na eksperymentalnej fali warzywno-owocowej. Kupiłam sobie kieszonkowy poradnik „Field Guide to Produce: How to Identify, Select, and Prepare Virtually Every Fruit and Vegetable at the Market” i co tydzień wybieram jakieś warzywo – niespodziankę, o którym nie wiem nic lub wiem mało. Po zatachaniu zdobyczy do domu, otwieram swój poradnik i czytam sobie z czym to się je. Dzięki tej strategii odkrywam coraz więcej pysznych warzyw, które stają się stałymi bywalcami mojej kuchni.

Karczochy, ang. artichoke, były mi znane, ale tylko w puszce lub słoiku. Jadałam je czasem w sałatkach, ale bez większego entuzjazmu. Ostatnio zdobyłam się na odwagę zakupu małych karczochów (baby artichoke) i po spróbowaniu dosłownie się w nich zakochałam.

Karczochy należy umyć, odkroić łodygę spodnią aby nadawały się do postawienia pionowo, oraz odkroić około 2 cm czubka. Po okrojeniu karczochy mają tenencję do czernienia, więc najlepiej je natychmiast przyrządzić bądź zalać wodą z octem (dla mnie ta metoda nie zadziałała – i tak sczerniały). W karczochach jadalny jest głównie środek, czyli dno kwiatowe (artichoke heart) oraz miąższcz liści. Karczochy gotujemy w wodzie lub na parze. W zależności od preferencji, można je obrać z liści przed gotowaniem i ugotować tylko środek. Można je również gotować z liśćmi i albo liście zjeść, albo oderwać i wyrzucić. Jedzenie liści jest niebywale czasochłonne i mało satysfakcjonujące. Liść bierzemy za koniuszek, maczamy w jakimś sosie i przeciągamy miąższczem w dół pomiędzy zębami ściągając tym samym mięsistą część liścia. Karczoch ma dużo liści, więc jest to dużo roboty, a mało jedzenia. Liście nie są złe, ale osobiście wolę je wyrzucić. Jeśli zaś chodzi o środek karczocha, to jest to po prostu niebo w gębie. Jasnozielony, mięciutki i delikatny środek charakteryzuje się niebywale bogatym, lekko orzechowym smakiem. Można jeść sam po ugotowaniu lub dodać do sałatek. Pycha!